Margit Kvarda
Da staubige Bruada
Mei Schwesta is owa scho a Luada,
de sogt zu mir nur staubiga Bruada.
I hob ols Kind, so gern mitn Saund gspüt,
natürli worn die Hoor und sGwaund vollgfüllt.
Glei wor i für sie staubiga Bruada,
na sogts amoi, is des net a Luada?
I wor a Genie, hob Burgn aufbaut,
mei Schwesta hot mas wieda zaumanghaut.
Wir i greßa wor hob i Maurer gspüt,
i hob mi jo scho wir a Kaiser gfüht.
Mama do kumt mei staubiga Bruada,
schreits va da Weitn, is net a Luada?
Amoi hob i gholfn Schätze ausgrom,
wos wor i staubig, des kaun i eich song.
Mei Schwesta is und bleibt so a Luada,
für sie bin i, da staubige Bruada.
In Nochba sei Bua, der hot Bullemie,
sogt die Nochbarin, dabei mant sie mi.
Mir reicht mei Schwesta, va der hob i gnua,
jetzt sogts no, das i mi zabresln tua.
Vorheriger TitelNächster Titel
Die Rechte und die Verantwortlichkeit für diesen Beitrag liegen beim Autor (Margit Kvarda).
Der Beitrag wurde von Margit Kvarda auf e-Stories.de eingesendet.
Die Betreiber von e-Stories.de übernehmen keine Haftung für den Beitrag oder vom Autoren verlinkte Inhalte.
Veröffentlicht auf e-Stories.de am 23.01.2007.
- Infos zum Urheberrecht / Haftungsausschluss (Disclaimer).