EERSTE REFLECTIE

... deze ruïne van mijn leven, deze vernietigende slag van engelen en rozen,
Deze gebeurtenis is mijn borst binnengedrongen en heeft mijn bloed met ravage gevuld
en de spraak van de hemel belegert me, schudt me en doet me pijn;
... Ik wil niet overdrijven hoe eenzaamheid is als ik instructies krijg,
of hoe de onzin van de tijd komt en de schouders binnendringt,
zijn armen, taille en voeten heimelijk, terwijl hij aan de bank van de gek trekt
omdat er geen vogels meer zijn om door het raam te gaan en de schade groot is:
een onbekende en ongecontroleerde constellatie van assen en lichamen, schreden en orden;
Ik weet dat het een moment van minimale deugd is en van heel weinig man,
een schermutseling van wolven gekooid door en in mijn eigen kou;
Sé maar ik weet ook dat deze ondergang van mij voorbij zal gaan, zij het tot die opstanding
niemand wordt geroepen en de wolven huilen van uur tot uur, van dag tot dag en van jaar tot jaar
door de gespannen en ijzige aderen van het hart;
… Ik, ik geloof in het leven van mijn belegerde beenderen;
Waar als ik niet bouw waar ik op hoop?
Waar en hoe, zo niet, vrijheid?
***
Antonio Justel Rodriguex
https: //www.oiondepanhoseas
***