UTOPIA-LUMBRE

... een teken, een ongewone slag,
een siderische en enorme explosie, buitengewoon,
een bewuste en prachtige bliksemflits met een hoge pracht, verwant en intelligent,
En de elektronen en kernen van de energie van de wereld naderen,
elkaar zien en elkaar voor het eerst aankijken, elkaar herkennen, elkaar aanvoelen en elkaar omhelzen;
ah het utopische licht van zo'n ongeslagen moment,
[een goddelijk voorgevoel dat uitspreekt, huilt en, kosmisch, emotioneel wordt]
want oh, oh wanneer liefde zich uitdrukt zonder kisten, zonder muren of hangsloten en het schijnt en glanst,
omdat er zoveel en zoveel vreugde is, en zoveel en zoveel vreugde en nog onbekend...
...in het lawaai van de matrix - hier binnen en hier beneden - tussen deze dichte en minerale frequentie,
Door huizen en huizen is de lucht vol tussen oude lichamen, doden en zielen,
wetten of furiën eisen om te vloeken of te lachen, of alleen en alleen om te hoesten of te huilen,
  Dus laat de duisternis ons nog steeds overweldigen met zijn diepe trances van bewusteloosheid,
- Zo buigt het ons en bindt het ons, en zo trekt het ons aan en omgordt het ons met woeker -
als stof van woede en woede in ruwe schaduw, zo rauwe en dichte ophanging;
...en toch, en ondanks alles,
tegen de stuwkracht en het juk van die oude school van lawaai en agraz,
tussen het serene stromende water, tussen het zwakke gefluit van de wind en het enorme gezang van de zee,
daar is het licht;
... een signaal of teken,
een siderische slag of tol,
een bewuste bliksem - zeg ik - met nieuwe wet en zijn pracht,
een civiel algoritme, een gebaar, een stem, een ongerepte alarmkreet,
een raadsel hier en nu opgehelderd, onder een bedwelmend en universeel lawaai,
een stem met medelijden van mededogen, een dreun of wezen van liefde, waarachtig en intelligent eindelijk, eindelijk.
 ***
Antonio Justel-Rodriguez
https://www.oriondepanthosseas
***