ONMIDDELLIJK

… Ik wikkel mezelf in de eerste momenten van de middag,
met twee draden van liefde om mijn middel;

… de atriums van het aanhoudende licht,
waar zijn ze, welke stijlen of aambeelden verheffen ze,
op welke fundamenten rust de diepe leegte die alles beroert en schudt?

… zal deze ruïne van mij
de oeroude bron zijn waar de dageraad aanbreekt…?

Waar en hoe zal ik waken over de zucht van de intieme dauw…?

… de eenzame, siderische middag gaat verder, verzamelt tarwe, rozen en verdriet;

de bitterheid van de elementen drukt tegen een verborgen pad in mijn tuin,
en mijn ruïnes, stille levende kalk,
verheugen zich in de klimop van mijn vuren.

***
Antonio Justel
https://antoniojustel.com
***