NAAR HET UNIVERSELE WEZEN [Republiekanisme]

“...Ik ben het hart van de reiziger, zijn lelie en eer, ik, de republiek;”

[...want al fluit en ruist de wind diep en hoog,
bedenk dat hij slechts oude kreten, oud verdriet, oude geuren met zich meedraagt;

houd stil, luister ernaar en voel het, want twijfel er niet aan, het is van jou]
...want wie zal de republiek zijn, haar hartslag en adem?

Wie zal een donkere ster zoeken en wrijven en wrijven tot de wereld
erin in vlammen opgaat en gelijk en vrij schijnt?

Herinner je je hem nog, je trouwe krijger, hij die, gewond door illusie en dood,
verdween in de strijd omdat hij dronk en zwoer bij de goddelijke en burgerlijke kelken van de mensen?

Ach, hij zal zeer spoedig komen;

...en wat moet hij ondertussen doen met die eenzaamheid en dat vreselijke gevoel
dat wachten en verdriet in zijn ziel teweegbrengen!

[...Ik kijk in de verte en heel langzaam nadert de nacht;

...Ik zal zijn hart binnengaan en, geconfronteerd met gehard bloed, met een eeuwig verlangen,

met een andere zon en andere rozen zal ik strijden en vechten voor de republiek;

...niet tevergeefs ben ik zijn geschenk en wet, want ik, ik ben zijn Prins]
*** Antonio Justel
https://antoniojustel.com
***